Donderdag 4 maart 2010

Door: Mahesvari Autar


Na jaren glas en papier te hebben gerecycled is het nu de beurt aan plastic. Sinds 1 januari 2010 is het wettelijk verplicht om plastic verpakkingen gescheiden in te zamelen. Voor de meeste van ons is dit even wennen en velen vragen zich af, waar is het goed voor?

OHM interviewt Anita Ahuja van Conserve. Sinds 2002 maakt haar in India gevestigde bedrijf trendy tassen en accessoires van gerecycled plastic. De Nederlandse bedrijven Ragbag en Fair Trade Orginal hebben vorig jaar te samen meer dan 8000 producten van haar afgenomen.

Wat heeft je geïnspireerd om plastic tassen in te zamelen en er modieuze producten van te maken?
In Delhi komt er iedere dag 6000 ton afval op straat terecht en een kwart is plastic. Wij verzamelen, naast plastic zakken, ook oude spijkerbroeken en binnenbanden van auto’s en daar maken wij mode-accessoires van.
Ik wil jongeren bewust maken van de massale verspilling van plastic en dat het verbranden van plastic het milieu belast. Fashion is mijn manier om de boodschap van duurzaamheid de wereld in te sturen en de jonge generatie aan te spreken. Om de strijd aan te gaan met deze ondoordachte manier van verspilling ben ik met een eigentijdse oplossing gekomen.


Hoe verloopt dit recycleproces?
Conserve heeft twee teams van plasticverzamelaars. De ene groep gaat dagelijks bij de mensen thuis langs en de andere groep gaat de straat op. De verzamelaars zijn veelal analfabeet. Daarom bedachten wij een methode om de verzamelaars bekend te maken met de kleuren plastic. Wij hebben verschillende kleuren plastic genoemd naar Bollywood-sterren. Elke verzamelaar weet dat Shah Rukh Khan staat voor zwart plastic. Wij sturen de verzamelaars de straat om op zoek te gaan naar plastic, ze sorteren en reinigen het afval tot verwerkbare patronen. Deze worden door designers geknipt en genaaid op naaimachines. Het eindresultaat is een honderd procent gereclyed kwaliteitsproduct wat er goed, mooi, stevig en bruikbaar uitziet.


Wat voor producten worden er gemaakt van het plastic afval?
Wij maken tassen, riemen en slippers in verschillende soorten en maten. Plastic is leuk materiaal om mee te experimenteren. Ik voel me bijzonder gelukkig dat ik door dit project een bijdrage kan leveren aan een beter milieu en dat Indiaas afval verwerkt wordt tot mode accessoires.

Volgens Katrien Kloos, communicatie adviseur van Fair Trade Original spreekt het de Nederlandse consument aan dat plastic wordt hergebruikt en verwerkt in een modieus product en dat is de kracht van Conserve.,,Fair Trade Original verkoopt producten van Conserve sinds het najaar van 2009. De verkoop bleek zeer succesvol te zijn. Fair Trade Original legt de nadruk op duurzame productie bij producenten. Hierbij hoort uiteraard het materiaalgebruik. Onder duurzaam verstaan we o.a. het gebruik van plantaardige materialen, maar ook het hergebruiken van afval en restanten. Zo wordt er ook gewerkt met verpakkingsmateriaal, met papier, met Kaisa gras, palmblad, Hogla gras en met resten katoen”, zegt Kloos.

De producten van Conserve zijn te koop in Wereldwinkels en WAAR winkels www.fairtrade.nl. www.conserveindia.org

>> Reageer

Vrijdag 26 februari 2010

Door: Eekta Trienekens

Het maakt niet uit waar je puja doet, als je het maar met heel je hart doet zou je zeggen. Maar, mediteren of bidden in een mooie tempel is toch wel een heel andere ervaring dan een dienst bijwonen in een aftandse garage of oud en tochtig schoolgebouw. In Toronto mag de hindoegemeenschap zich wel heel erg gelukkig prijzen met een prachtige handgehouwen marmeren tempel geheel in traditionele stijl. We hebben het hier over de Swami Narayan Mandir. Ik móest de tempel gaan bekijken en was niet de enige zo bleek, de tempel is een van de belangrijkste 'attracties’ van de stad.

Ik had mijn bezoek van tevoren aangekondigd en werd warm ontvangen door Nilesh Mehta en zijn twee kinderen. Toen we in de gebedsruimte aankwamen kregen we wat tijd om de aartie bij te wonen. Het was een prachtige ervaring om in een compleet serene omgeving van het fijnste beeldhouwwerk uit wit marmer op een aangenaam warme en glinsterend schone marmeren vloer te zitten en te luisteren naar de klanken van de licht klassieke mantra’s. Zo anders dan het drukke tempelgebeuren in India of Nederland. In de koepel van de tempel waren zelfs speciale lampen aangebracht die langzaam van lichtkleur veranderden waardoor je voordat je er erg in hebt in een soort golvende toestand kwam. Dit gebouw was op zichzelf al een spirituele ervaring.

Na de aartie werd ik meegenomen door het gebouw, bij elke murtie (beeldje) kreeg ik het bijbehorende verhaal te horen. Zo waren ondermeer Shiv, Parvati en Ganesh, Sitaram, Radha en Krishna aanwezig.. Alle murties krijgen dagelijks nieuwe kleren aan en volgens de heer Mehta kwamen jonge meisjes vaak kijken naar wat Radha draagt om zo hun een keuze te kunnen maken in hun eigen garderobe voor het eerstvolgende feestje. De murti van Swami Narayan wordt trouwens altijd afgebeeld met een devoot aan zijn zijde, een mooi gegeven.
Ook over het gebouw was het nodige te zeggen. Zo is het opgebouwd uit meer dan vierentwintigduizend delen en zonder cement of iets dergelijks in elkaar gezet. Het is gebouwd volgens eeuwenoude principes en zal waarschijnlijk nog zeker duizend jaren blijven staan. Het gebouw zelf heet je eigenlijk welkom want alle ornamenten zijn gericht op de gelovige, de gebeeldhouwde muzikanten, dansers en ornamenten vormen een constante welkomsthaag waar je maar gaat.


Het was inmiddels tijd voor de puja, en omdat ik er was tijdens mahashivratri kon ik een heel speciale puja doen waarvoor er een speciale pandit was ingevlogen uit India. Ik kreeg een rood-geel koordje om mijn rechterpols gebonden en een kannetje met melk in mijn hand. De melk goot ik over de stenen lingam. Ik weet niet meer hoe de puja heette maar nog wel dat hij gelijk stond aan één jaar vasten, dat is mooi meegenomen! Daarna deed ik nog een Abhishek puja samen met de kinderen, hierbij goten we gangeswater over een gouden Abhishekbeeld, dit was vooral goed voor heel veel voorspoed, gezondheid, vrede en welvaart.



De tempel heeft ook een museumgedeelte waarin op beeldende wijze wordt verteld over de geschiedenis van de Veda’s en het Hindoeïsme. Een andere vleugel is gehouwen uit Teak-hout en is meer bedoeld voor culturele activiteiten als muziek en taal-lessen. Hier stond ook de ijs-lingam, een lingam gehouwen uit ijs. Hij zou er nog maar een dag of twee staan want hij smolt weg terwijl we er naar keken. Ook hier deden we een kleine puja. Al met al een prachtige ervaring om hier te mogen rondlopen en kijken en kennis te maken met de lieve mensen die de tempel beheren, allemaal vrijwilligers natuurlijk.

Er is ook een Swami Narayan Mandir in Londen, iets dichter bij huis. Kijk voor meer informatie of prachtige foto’s van de mandirs op www.swaminarayan.org of www.toronto.baps.org

>> Reageer

Dinsdag 5 januari 2010

Door: Parama Bhakti dasi

'Laat er licht zijn’. En toen was er licht. Het beviel God en Hij maakte een duidelijke scheiding tussen het licht en het donker. (Genesis 1:3)
Binnen alle religies staat het licht tegenover het donker als het goede tegenover het kwade en het leven tegenover de dood. Overgave, genade, mededogen, naastenliefde, geweldloosheid, waarheidlievendheid, opofferingsgezindheid en toewijding worden binnen elke religie prijzenswaardige kwaliteiten genoemd. De verschillende religieuze feestdagen: Divali, Sint Maarten, Thanksgiving, het Offerfeest, Chanoeka, het Sinterklaasfeest en natuurlijk het Kerstfeest sporen ons aan deze kwaliteiten te ontwikkelen.

Ahimsa, geweldloosheid, neemt binnen de Vedische geschriften een prominente plek in. Eerbied voor het leven betekent niet alleen eerbied voor het menselijk leven maar voor alle levende wezens, aangezien er van uit wordt gegaan dat alle levende wezens is essentie atma, ziel, zijn.
Ik vind het altijd heel belangrijk om aandacht te besteden aan de essentie van de feestdagen die wij vieren, zowel binnen onze eigen Vaisnava traditie alsook daarbuiten. Thuis praten wij ook met de kinderen over andere godsdiensten en vertellen we wat de betekenis van de belangrijkste hoogtijdagen binnen de verschillende tradities is. Helaas worden veel van deze feestdagen overschaduwd door enorm veel leed, dierenleed.

Zo wat is nu juist of onjuist handelen?. Daarvoor kunnen we op zoek gaan binnen de dharma-stastras, de geschriften die dharma beschrijven. Dharma betekent zoveel als de oorspronkelijke functie van iets/iemand. Het is de oorspronkelijke functie van de ziel dat zij de dienaar is van de Allerhoogste. In het Manu-smriti, het wetboek van Manu maar ook in de Bhagavad-gita, een deel van het Mahabharata, in het Ramayana, het Bhagavatam en de Puranas wordt ons het antwoord op deze dringende vraag gegeven.
Met name in het Bhagavata Purana (Bhagavatam 1.17.24) wordt duidelijk beschreven wat de vier pilaren van dharma precies zijn en hoe juist te handelen:
Genade (geweld afzweren, geen vlees/vis eten)
Onthechting/zinsbeteugeling (geen intoxicaties nemen: drugs/alcohol)
Waarheidlievendheid (niet gokken en/of speculeren)
Zuiverheid (afzweren van sex buiten het huwelijk)
Het gebrek aan mededogen, aan genade is duidelijk verbonden met het eten van vlees en daarom wordt het ook sterk afgeraden.

In deze tijd van 'global warming’ etc. wordt het steeds duidelijker hoeveel geweld wij mensen, Vraja-bhumi, moeder aarde sowieso eigenlijk aandoen. Mits je een Eskimo bent is er werkelijk geen reden om vlees te blijven eten. Enorme hoeveelheden bos worden er jaarlijks gekapt om er landbouwgrond van te maken en/of er dieren
(met name koeien) te laten grazen voor de vleesindustrie. Niemand zou honger hoeven lijden in deze wereld. Om één kilo vlees te produceren is zes kilo graan nodig! Wanneer alle Amerikanen een dag geen vlees zouden eten wordt er zoveel energie bespaard dat gelijk staat aan negentig miljoen vliegtuigtickets van New-York naar Los-Angeles. Van alle dieren die er geproduceerd worden voor de vleesconsumptie wordt de kip het slechts behandeld van allemaal. Zo zijn er vele, ethische, ecologische, economische en dharmische redenen aan te voeren om met het eten van vlees te stoppen. Uiteindelijk moeten we allemaal tot een gewetensvolle beslissing komen en zien in hoeverre ons handelen de ontwikkeling van Goddelijke liefde, zoals die binnen alle geschriften wordt aangemoedigd, ons al dan niet in de weg zal staan.

Haribol. Gelukkig nieuwjaar!




>> Reageer

Woensdag 14 oktober 2009

Wat betekent Divali voor mij? Divali is voor mij een feest van bezinning. In mijn drukke bestaan heb ik het nodig om af en toe stil te staan bij mezelf, en om bij God om inspiratie te vragen.

Ik wend me altijd tot Lakshmi en vraag haar om kracht . Soms heb ik ook moed en lef nodig om in deze harde samenleving zaken te doen. Door haar lukt het me altijd.
Als ik door alle drukte meditatie nodig heb, dan zet ik het nummer “jay santoshi ma”op. Ik zing het dan hardop mee en merk dan dat ik me daarna goed voel.
Mijn boodschap aan iedereen is:
Zorg goed voor jezelf, als je dat niet doet, kun je niet voor anderen zorgen. Draag anderen een warm hart toe, deel je materiële leven met anderen.
Ik wens iedereen een goede en fijne Divali toe.


Amita Ramnarain
Directrice Bureau SPV
Twentse zakenvrouw 2009
Etnische zakenvrouw 2009

>> Reageer

Maandag 27 juli 2009

Door: Ratna Jainandunsing (Ratna is deze zomer een paar weken naar India om met weeskinderen te werken, ze houdt ons met haar blog op de hoogte van haar ervaringen )

Ik heb eindelijk een internet-cafe gevonden!!! Ik ben nu in Hyderabad en het is hier avond! Het is echt super warm hier, niet normaal!
Anyway, het is pas de eerste keer dat ik schrijf nu ik in India ben, dus even een korte update...

We kwamen zaterdagavond aan in Mumbai, het was heel erg warm! Ivm varkensgriep was er zware controle bij het vliegveld in Mumbai! We werden opgepikt door iemand van het weeshuis en gingen meteen naar onze slaapplekken toe want het was al laat. We kwamen bij een groot en mooi gebouw. Daar werd ook les gegeven aan de kinderen. Raar genoeg, verbleven de kids hier niet, wat ik heel vreemd vond, want het was wel heel groot allemaal. Bleek dat alleen de docenten en gasten daar verbleven. Ook was er een grote kerk (waar ik heel vaak erg vroeg van wakker werd).

Dag erna gingen we al meteen naar de kinderen, ik was super benieuwd!! Eenmaal aangekomen bij de plek waar de kids verbleven schrok ik een beetje, het zag er helemaal niet zo mooi uit als het gebouw met de kerk waar wij verbleven. Er waren ongeveer 100 kinderen. Ik heb gevraagd waarom ze hier verbleven en niet in dat andere gebouw. Maar ze waren er kort over; omdat dat andere gebouw meer een school was met andere doeleinden.

Enfin, ik probeerde me meer op de kids te richten. Velen hadden geen schoenen, niet echt mooie kleren vaak ook vuil , hoewel ze wel elke dag douchten. Maar ze waren zoooo lief!!! En ze waren erg blij met onze komst!!

Ik begon meteen een beetje Hindi te praten met ze, en ze waren blij dat er van al die bezoekers eindelijk eentje Hindi kon haha! (ikke happy ofcourse!!)! Nu konden ze eindenlijk meer vertellen dan hallo en how are you.. Ook vonden ze mijn naam makkelijk in vergelijking met de rest van onze groep (allemaal Hollandse namen).

Zo vertelde een jongetje van 4 mij dat hij er pas 2 weken was. Zijn ouders hadden altijd ruzie, ze sloegen hem, en op een gegeven moment kon hij er niet tegen, en is hij weggegaan. Hij heeft ook op straat geslapen, en de politie-mensen waren ook niet al te aardig..

Maar al gauw werd hij geholpen door Don Bosco (organisatie waarmee ik reis). En zo kregen ze onderdak, veiligheid, eten en scholing.. Zo kreeg ik vele verhalen van andere kinderen te horen. We gingen ook samen eten met de kinderen op de grond en op de stenen vloer, met je rechterhand (en ik ben links...). De kinderen waren zo lief, ze wilden echt dat je van hun bord at, en ze wilden ook steeds met je spelen.

Ze hadden ook leuke optredens gegeven, ze kunnen kei-goed dansen en zijn die-hard fan van Michael Jackson. Alleen toen ik naar hun slaapruimte kwam, zag ik dat ze op de grond sliepen in een zaal, op rieten matjes, met een dekentje... Ik weet nu al waar een deel van het geld naartoe moet gaan.

Ook hebben ze geen behoorlijke kleren, ze hebben elke dag dezelfde kleren aan. Ze zijn echt ongelooflijk arm. Het zijn kinderen die net van de straat zijn gekomen, op straat hebben gewoond, en dat merk je.

Goed van het weeshuis vond ik dat ze discipline, ' manieren' aangeleerd kregen en regelmaat. Op regelmatige tijden eten en ook gebedje doen viel me op. Gebedje was op zich christelijk, terwijl er voornamelijk Hindoe en Moslim kids aanwezig waren, maar ze konden gewoon zichzelf blijven. Ze werden verder niet bekeerd ofzo (just voor de geruststelling). Als je met ze sprak zeiden ze ook gewoon dat ze alle geloven als 1 zagen en zichzelf konden blijven.. Ikzelf ben helemaal niet van dat religie-gedoe, ik vind dat je dan maar niks moet doen en een ieder in zijn waarde moet laten, of je nu wel of niet gelooft.

Ieder geval, ik heb veel met de kids gespeeld, gedanst, gegeten, hun schoolboeken doorgenomen, gevoetbald en vooral met ze gesproken en ze aandacht gegeven. Er waren zoveel kleintjes bij... En ze leken erg vrolijk met ons. Maar als je hun verhaaltjes hoorde, van hoever ze wel niet kwamen, wat ze allemaal meegemaakt hadden, dan wist je hoe alleen ze waren en hoe ellendig ze zich voelden. Heb dan ook veel geknuffeld (alleen bij de kleine kindjes... bij de grote jongens kan niet hier).

Anyway, we zijn gister aangekomen in Hyderabad met nieuwe kindjes na een treinreis van 18 uur. Was wel spannend, want we moesten zouden dan komen en binnen te springen en je spullen mee te nemen ofzo.. Maar we survived!!

Volgende keer meer over Hyderabad ...


>> Reageer

Vrijdag 19 juni 2009

Door: Ratna Jainandunsing

Yes ik ga naar India, en wel op 11 juli 2009 voor een maand om precies te zijn! En, ik heb erg veel zin in! Ik ga met een team van 14 man naar Mumbai en Hyderabad, waar we gaan samenleven met de straatkinderen. We zullen hierbij o.a. verblijven in een vijftal weeshuizen. Onze missie is om de kinderen ter plaatse zoveel mogelijk te helpen en om te kijken hoe het allemaal beter kan!

Ik doe dit omdat ik het eigenlijk altijd al wilde doen en nu eindelijk de mogelijkheid krijg! Net als de meeste Hindoestanen hier voel ook ik me gezegend met de mogelijkheden van het leven in Nederland. Ik vraag me dan ook heel vaak af 'wat als mijn voorouders niet vertrokken waren naar Suriname, en mijn ouders uiteindelijk niet hier in Nederland gekomen waren waar alle kansen en mogelijkheden voor het oprapen liggen?’. Zou ik dan ook zo iemand zijn in India met veel minder kansen, niet eens tijd, laat staan geld voor een opleiding omdat ik het te druk heb met overleven.. ? Met mensen om je heen die je niet respecteren, een onveilig gevoel op straat, een sombere toekomst voor me, en dat alles alleen omdat je in die omstandigheden geboren bent (ook al is het door je eventueel opgebouwde karma)?
Ik kan me uiteraard helemaal niet goed indenken hoe zo’n arm straatkind in India zich zou moeten voelen, puur omdat ik het goed heb. En dat is natuurlijk ook meteen de hoofdreden voor ons om te gaan helpen!

In dit kader zijn we reeds begonnen met vele voorbereidingen en sponsoracties! Zo hebben we met onze team regelmatig weekendjes 'team-building’, waarbij we voorlichting, informatie, tips and tricks krijgen van vrijwilligers die al eerder naar India geweest zijn om in de sloppenwijken te helpen. Ook hebben we bijvoorbeeld op Koninginnedag op de vrijmarkt gestaan om spulletjes te verkopen en hebben we  diverse sponsorverzoeken uitstaan!

Wat me overigens het meest verbaast is dat zoveel mensen zo makkelijk helpen, dat hulp ook uit de meest vreemde hoeken komt, van mensen bijvoorbeeld die je niet of nauwelijks kennen maar die erover horen of lezen en je blind steunen om het zo te zeggen..

Zo is er een meneer die reageerde vanuit Dubai en daar kleren, schoolspullen en speelgoed e.d. had ingezameld en aanbood om die op te sturen naar India. Of ook bijvoorbeeld een onbekende webdesigner die aanbood m’n straatkinderen-website hiervoor gratis up te daten en bij te houden. Ook veel mensen die me niet of nauwelijks kennen maar van ons project hoorden en voor ik het weet een donatie hadden overgeschreven... Allemaal mensen die op hun eigen manier uit het niets hun hulp en steun aanbieden!

Daarom, zelf hebben ze het wellicht niet door, maar als de Fantastic Four, your friendly neighborhood Spiderman, Superman en andere superhelden echt zouden bestaan (klopt, ben comics-fan..), dan ben ik er gewoon van overtuigd dat ze dit  type mensen zouden zijn: de hero’s undercover!
Zodra ik in India ben, zal ik jullie op de hoogte houden van mijn reis en ervaringen aldaar.

Tot die tijd en voor meer info kun je tevens kijken op www.ratna.webklik.nl of www.commissiesamen.nl.

Wordt vervolgd…
>> Reageer

Vrijdag 19 juni 2009

door: Monique Cerpentier

Vaak hoor ik collega"s roepen: "ga niet onder de prijs zitten, want dan denken mensen dat je slecht werk levert"....of zie je dat mensen toch een beetje neerkijken op gratis producten, onderzoek heeft ook uitgewezen dat we meer waarde hechten aan zaken waar je wel voor moet betalen.
Hoe dat komt, ligt volgens mij nogal aardig aan het werelddeel waarin we leven, het Westen is nou eenmaal erg verwend.

Gratis kan onbetaalbaar zijn als je kijkt naar wat er energetisch bij jezelf veranderd, maar ook bij de ander als je iets weggeeft waar je zelf veel van hebt en een ander of anderen ten goede komt. Weggeven, niet in de zin van: "ik verwacht wat terug", dus niet in de zin van hopen dat je er zelf beter van wordt. Dit weggeven doe je zonder iets terug te verlangen, alleen dan geef je vanuit je hart.

In tijden van financiele crisis, zoals deze, is het noodzaak om de positiviteit erin te houden en je dus niet te concentreren op wat je verliest of kan gaan verliezen, of dat je het met misschien wat minder moet gaan doen. Juist dat wekt negativiteit op.
Waardoor kunnen we de positiviteit erin houden...juist door wat weg te geven.
Energetisch bekeken werk je zelf mee aan het welzijn en het: goed-voelen van anderen, dat bij jezelf weer meer voldoening kan schenken en een rijker gevoel bij jezelf kan achterlaten dat niet te koop is met geld.

Dit is mijn motivatie geweest om te starten met doorlopende YocHi-lessen (een combinatie van Hatha-Yoga en Tai-Chi in hun originele vorm) op wekelijkse basis.
In het kader van de door mij opgestarte actie: "Geef eens wat weg, ik doe het ook"!, blijven deze lessen lopen tot het einde van de zomer of in elk geval tot het weer buiten het toelaat.
Lokatie is het rustieke Abraham Ledeboerpark in Enschede, de lessen worden dus buiten in de natuur gegeven.
Mocht je te ver wonen om een les te kunnen volgen, dan is het misschien een mooi idee om de les als afsluiting te gebruiken van een dagje Twente, iedereen is van harte welkom en er wordt les gegeven op alle niveau"s.
Meer info op de website: www.moon.vpweb.nl onder het kopje: YocHi en workshops.

Tot ziens!
>> Reageer

Maandag 11 mei 2009

door: Eekta Trienekens

Op zondag tien mei was er een Nagar Kirtan in Amsterdam, oftewel een stoet van zingende Sikhs in de stad. Het was een prachtige dag, de zon scheen uitbundig op de kleurrijke, doch voornamelijk oranje, optocht. Voorbijgangers die onverwacht moesten wachten op kruispunten reageerden gelaten op dit spektakel en raakten met elkaar in gesprek.

Dit jaar ging de tocht van Sloterdijk naar de Dam en weer terug, een aardige afstand dus. Zeker wanneer je je bedenkt dat onder deze groep werkelijk de hele Sikgemeenschap vertegenwoordigd was, ouderen, mannen, vrouwen, jongens, meisjes en zelfs moeders met kleine kinderen al dan niet met kinderwagens. Allemaal liepen ze met veel geduld mee in deze wel tien kilometer lange mars. Het zou me niet verbazen als er tegen de tweeduizend personen meeliepen.

Het geheel was erg goed georganiseerd, politie was op alle kruispunten aanwezig en de 'sewadars,’ (Sikh-vrijwilligers) deelden foldertjes uit met informatie over het gebeuren. Ook werd er gedurende de hele tocht eten en drinken uitgedeeld. Zowel aan de deelnemers als aan de toeschouwers, je kon dus een verbaasde toerist op de Dam tegenkomen met in z’n ene hand een banaan en in de andere een foldertje. Deze versnaperingen onderweg maken de tocht trouwens bijzonder aangenaam, zo kregen we halverwege heerlijke mango-lassie en brood-pakora’s aangeboden, ik zou er zo weer vijf kilometer voor lopen!

En de reden voor dit alles? Ik zou door het mooie weer en de heerlijke hapjes bijna vergeten dat het een vrij serieuze aangelegenheid is. De oprichting van de Khalsa (Sikh-broederschap) wordt elk jaar herdacht en gevierd op (of zoals hier het geval, rond) dertien april, de dag van Baisakhi, het jaarlijkse oogstfeest. De tiende guru, Guru Gobind Singh, besloot op die dag in 1699 een orde van dappere mannen op te richten die de toen in Noord-India regerende Moghuls konden weerstaan. Dit naar aanleiding van de executie van twee eerdere guru’s.

Hij selecteerde deze mannen op nogal legendarische wijze. Hij riep het volk bijeen en trok zijn zwaard. Terwijl het schitterde in de zon vroeg hij wie er zo dapper was zijn hoofd te offeren in het belang van de gemeenschap. Hij moest het nog twee keer vragen voordat er iemand reageerde. Deze man ging met hem mee in een tent en Guru Gobind Singh kwam er met een bebloed zwaard weer uit. Hij had nog vier mannen bereid gevonden. Na de vijfde kwamen allen ongedeerd uit de tent, deze vijf dappere mannen werden vanaf nu de 'Panj piyare’ (de vijf geliefde personen) genoemd. Er volgde een soort initiatieritueel. En zo is de Sikhgemeenschap ontstaan.

Vooraan de optocht zul je zien dat er vijf jonge mannen lopen, in het blauw gekleed, op blote voeten en met een geheven zwaard. Zij staan symbool voor de Panj Piyare en herinneren ons eraan altijd dapper te zijn en anderen te beschermen maar ook aan het allerbelangrijkste: uit liefde te handelen.

extra foto's:

Op straat achter de wagen met de Guru Granth Shib (de Sikh-geschriften)




















Sewadars vegen de straat schoon waar de Panj Piyare op hun blote voeten de optocht voorgaan.




















Lekkere hapjes worden uitgedeeld tijdens de tocht




















Aankomst bij de Dam

>> Reageer

Dinsdag 28 april 2009

Onlangs las ik een artikel over depressie. Een jonge man vertelde dat bij hem op kantoor veel mensen zich op de been houden met antidepressiva. De reden - het werk was erg prestatiegericht en leverde veel stress op. Problemen moeten steeds vaker meteen opgelost worden ….’kan wel even tot morgen wachten’…. dacht het niet!
In de afgelopen zeven jaar is het gebruik van antidepressiva verdubbeld. Ongeveer één miljoen mensen in Nederland, waarvan veertienduizend jongeren, slikken deze medicijnen. Volwassenen, omdat ze vaak eenzaam zijn en jongeren, naar het schijnt, doordat ouders onvoldoende tijd nemen om echt aandacht aan hun kinderen te besteden. Kortom iedereen mist een luisterend oor. Niet altijd gaat het om een werkelijke depressie, de middelen worden ook vaak voorgeschreven bij paniek-, angst-, eetstoornissen, verlegenheid en/of stemmingswisselingen.

Uit het onderzoek van Trudy Dehue hoogleraar wetenschapstheorie aan de Rijksuniversiteit Groningen, blijkt dat het ideaal van maakbaarheid verschoven is van de maatschappij naar het individu. ’Competitie is belangrijker geworden, de verzorgingsstaat oude stijl bestaat niet meer. Vroeger zagen we omstandigheden zoals afkomst als de oorzaak voor voorspoed en ellende. Sinds de jaren negentig zijn geluk en succes onze eigen verantwoordelijkheid. Wie geen succes heeft is een 'loser’. Dus werken we massaal aan onze prestaties, zowel van ons lichaam als van ons brein. Gelukkig zijn is daarmee een project geworden.’ aldus de hoogleraar.
Via onze zintuigen proberen we keihard gelukkig te worden en op allerlei verschillende manieren proberen we het leed, dat we op ons pad tegenkomen te stoppen. Hoe hard we ook proberen, het lijden in deze wereld is niet volledig uit te bannen. Leed komt sowieso op ons pad, via onze eigen geest en/of lichaam, via anderen of via de halfgoden (overstromingen, windhozen, aardbevingen etc.) daar kunnen we gewoon niet omheen.

In onze hedendaagse wereld is het niet eenvoudig te 'ontsnappen’ aan deze competitiedrang. Iedereen is constant bezig zichzelf te vergelijken met anderen en zijn of haar bezittingen. Kinderen hebben geen schoenen meer maar Nikes, pubers gaan nog net niet met hun mobiele telefoon onder de douche. Waag het niet te zeggen dat je als vrouw niet werkt en je moet toch zeker twee a drie keer per jaar op vakantie gaan en er af en toe een weekendje tussenuit naar een of ander vakantiepark. Daar bovenop moet je ook nog regelmatig de sportschool bezoeken, voorlezen bij je kind op school en gezellig met je man en/of vriendinnen er op uit gaan. Dit is toch niet mogelijk voor een normaal mens! Ik weet niet hoe ze het doen, maar mij lukt dat in ieder geval niet. Ik heb in dit leven maar twee handen en een hoofd gekregen! Daar moet ik het mee doen. In deze hectische tijd is mijmeren voor bejaarden, meditatie voor alto’s, een boek lezen voor geeks (studiebollen) en lekker wandelen in de natuur, nou dat doe je alleen wanneer de stroom is uitgevallen en je mobiele telefoon leeg is.

Maar wanneer dit alles ons gelukkig zou maken dan zaten er toch geen miljoen mensen in Nederland aan de antidepressiva, of wel?

'O zoon van Kunti, het afwisselend komen en gaan van geluk en verdriet is als het komen en gaan van zomer en winter. Geluk en verdriet ontstaan uit zintuiglijke gewaarwording. O telg van Bharata, en men moet ze onbewogen leren verdragen.” (Bhagavad-gita 2:14).

Hierop sluiten de woorden van Swami B.R. Sridhar (Positive and Progressive Immortality) prachtig aan: “De uitwendige natuur kan ons lang niet zoveel schade toebrengen als onze inwendige natuur in z’n apathie om rijkdom te vergaren voor het inwendige bestaan; de innerlijke mens”. Iedereen wil gelukkig zijn, niemand kan dat ontkennen. Je wilt ook dat je kinderen het goed hebben, een goede toekomst tegemoet gaan en/anderen waar je van houd en om geeft idem dito. Maar waar moeten we dat geluk zoeken?. Zijn we niet op de verkeerde plek aan het zoeken? Kan het materiële, de eeuwige geestelijke ziel werkelijk gelukkig maken? Of zij wij op die manier als vissen op het droge …. snakkend naar een hap lucht … volledig uit ons element! In zijn boek 'Thuis komen’ schrijft van Swami B.R. Sridhar: “Zo’n wijs persoon kan een andere levenssfeer zien. Hij ziet dat hij geen deel uitmaakt van deze vergankelijke wereld, dit 'speelterrein’. Hij voelt;’ik ben onsterfelijk, ik maak deel uit van de eeuwige wereld, maar ik ben op de een of andere manier verstrikt geraakt in dit vergankelijke deel van het bestaan. Zodra ik deze band verbreek zal ik weer een normale positie innemen.’”
Slechts door introspectie kan de ziel inzicht krijgen in een hogere wereld van onsterfelijkheid. Met dat dieper inzicht kunnen we op en hoopvolle manier leren kijken naar de toekomst. Dat is ook het universele advies van de rishis – de zieners en de Sastra. Dat kan onze situatie misschien niet veranderen maar ons wel helpen alles op een andere manier te zien.

Haribol!
Parama


>> Reageer

Dinsdag 10 maart 2009

Door: Rajinder Sewlal 

Een paar jaar geleden begon ik samen met Soeniel en Aniel een Bhangra Dhol groep, deze groep werd onze passie. Omdat wij elke cultuur wel interessant vinden, blijven we creatief en dat is natuurlijk terug te horen in onze muziek!
Eén belangrijk moment voor ons is de holiviering. Een dag van feest, vreugde en muziek. Wat er allemaal niet gebeurd op een dag als holi. De prachtige kleuren maken iedereen even waardig, ik bedoel, kun je nog wel zien wie dan wie is?
Het leukste is het dat het niet langer een feest is voor alleen hindoes, ik bedoel van cultureel feest is het een Multicultureel feest geworden. Steeds meer culturen doen lekker met ons mee.

Kijk maar eens om je heen, mensen van verschillende culturen swingen, dansen en feesten met elkaar. Het is toch uniek dat onze cultuur zo iets mogelijk maakt. Muziek maakt geen verschil tussen cultuur of afkomst. Bhangra Dhol spelen is voor ons net als een cultuurversmelting, alleen dan in muziek. Het vormen van een eenheid, met veel vreugde en feest is altijd leuk. Even geen vragen of je erbij hoort of niet?

Ter voorbereiding op Holi verdiepen wij ons in de muziekstijlen die gespeeld worden tijdens Holi. Wij spelen hierin rustige tot opzwepende slagen. Natuurlijk combineren wij deze muziek met een vleugje moderne westerse muziekstijlen. Het mooiste is natuurlijk als je muziek aanslaat en het publiek ervan kan genieten. Je de juiste sfeer kan creëren die iedereen vrolijk maakt. Het doel is ten slotte dat het voor iedereen leuk moet zijn. Van dit soort momenten krijgen wij veel zelfvoldoening!

Meestal treden we op binnen onze eigen cultuur, maar dankzij evenementen als Holi Phagua, krijgen we steeds meer kansen om onze talenten te laten zien binnen anderen culturen, want Holi is van mij, van jou en van iedereen.

Bhangra Dhol Groep '’Team GaneshSwar’’ wenst iedereen een Subh Holi!

http://www.teamganeshswar.nl

 

>> Reageer