Raksha Bandhan gaat namelijk verder dan alleen stilstaan bij de bijzondere band tussen een broer en zus. Bij ons in de familie kwamen nichten en neven bij elkaar om stil te staan bij de bijzondere band die zij met elkaar hadden, alsof het echte broers en zussen waren.

Het belangrijkste ritueel is dat de zus een mooi versierd koordje, een Rakhi, om de pols van haar broer bindt. Zo kwam het dan ook dat mijn pols wel 15 koordjes had, want zoveel nichtjes heb ik. Lange tijd ging dat ritueel door. Nu ik ouder ben geworden en mijn nichtjes ook ouder zijn geworden vind dat ritueel niet meer plaats. Iedereen heeft het druk waarschijnlijk, wat ook begrijpelijk is natuurlijk. Het betekent niet dat de band minder is geworden.
Aan de andere kant was het wel iets moois en denk ik er wel aan dat het een gemis is geweest in ons gezin dat we geen meisje hebben. Dan had ik een zus gehad of een zusje. Hoe zou dat geweest zijn vraag ik mezelf wel eens af. Blij ben ik dan ook dat ik zelf wel een dochter heb en twee zoons die dit jaar weer opnieuw, hoe klein ze ook zijn dat prachtige ritueel gaan doen.

Het ombinden van een rakhi brengt verplichtingen met zich mee. Nu kan je van een kind niet verwachten dat het weet wat het aan het doen is. Hoe ouder je wordt hoe meer betekenis het ritueel krijgt. Zo zijn er mensen die op latere leeftijd bewust kiezen voor een broer- zus relatie met een goede vriend of vriendin. Het ombinden van een rakhi symboliseert dan de relatie en de twee mensen gedragen vanaf dat moment ook zoals dat verwacht wordt binnen de context van een broer-zus relatie.

Zo is het een paar jaar geleden gebeurd dat ik in Rotterdam bij een Indiase winkel waar ze van alles verkopen dat je nodig kan hebben als het gaat om hindoerituelen iets bijzonders meemaakte. Het was een paar dagen voor Rakhsha Bandhan en ik zocht koordjes, rakhies, die tegenwoordig in alle soorten en maten te koop zijn. Mijn vrouw had gevraagd of ik het wilde kopen voor haar, zodat zij het aan haar broers kon geven. Er waren mooie koordjes en ik kocht er een paar.
Bij de kassa aangekomen, maakte het meisje achter de kassa voor de grap een opmerking die ik serieus nam. Ze vroeg aan me of ze mij een Rakhi mocht omdoen. Ik zei spontaan: 'Ja, dat is goed hoor’. Van haar gezicht kon ik aflezen dat ze het niet had verwacht, maar het bleek een pittige dame en ze bond mij een koordje om.
Op mijn beurt gaf ik haar wat geld cadeau. Het duurde allemaal misschien maar een halve minuut, maar tot de dag van vandaag is Sheweta nog steeds mijn “Banawal”zusje, wat zoveel betekent als “aangenomen”zusje.

Ik wens een ieder die aan Rakhsha Bandhan doet een heel fijne dag toe!

Narsingh Balwantsingh

Raksha Bandhan is de feest voor broers en zussen. Ik heb het geluk dat ik heel veel broers heb. Ik heb namelijk mijn beste vrienden tot mijn broers gemaakt. Vanaf 2006 bind ik niet alleen voor mijn jongere broer een rakhi, maar ook voor mijn 4 beste vrienden die niet hindoestaan zijn. Met deze jongens heb ik een broer-zus band.

Mijn beste vriend is een creoolse jongen; Natanael. Hij is eigenlijk meer hindoestaans dan dat ik zelf ben. Toen we nog samen op de middelbare school zaten, kwam hij na school vaak met mij mee naar huis. Zo werd mijn cultuur ook zijn cultuur. Mijn moeder werd zijn moeder. Op een gegeven moment zie je elkaar als familie. Ik zie hem als mijn grote broer met wie ik altijd en over alles kan praten; en die er altijd voor me zal zijn.

Ook met de andere jongens heb ik zo een band. Elk jaar weer als ik een Rakhi voor ze bindt, voelen ze zich vereerd. Ik weet nog de eerste keer dat ik het voor hen bond, we gingen met z'n alle gaan uit eten op blauwgrond. Ze waren aan het opscheppen hoe voorzichig ze zullen zijn met het bandje en probeerde elkaar te overtreffen. We waren aan het eten toen Xavier plotseling opsprong van zijn stoel. Zijn bandje was niet meer om z'n pols. Helemaal in paniek begon hij zich te verontschuldigen en zocht ernaar. Hij bleek gelukkig in de auto te liggen. We waren in een groep met niet alleen jongens, maar ook me vriendinnen die alle geen hindoestaan zijn, waren mee. Zij konden maar niet begrijpen dat de jongens wel een rakhi kregen, maar zij niet. Tot op de dag van vandaag vinden zij het niet leuk als het raksha bandhan is, want zij vinden dat zij ook een rakhi moeten krijgen.

We vieren Raksha Bandhan nu niet meer zoals we dat deden toen we allemaal nog in Suriname woonden. Na de middelbare school is iedereen zijn eigen weg opgegaan. 2 studeren in Amerika, 1 is nog is Suriname en 1 is in Nederland. We zijn spreken elkaar niet meer elke dag en we zien elkaar bijna niet meer. Maar dat maakt niets uit, want onze band is niet veranderd en elk jaar stuur ik een rakhi voor ze. Ik kan het niet zelf binden voor ze, maar het gaat om het gebaar.

Ik heb het geluk dat ik zoveel broers heb. Ik word extra verwend en extra beschermd. Naast dat ik een lieve jongere broer heb die alles voor me doet, heb ik 4 andere broers; mijn beste vrienden. They are my brothers from other mothers!