Naar Suriname

Na een reis van drie maanden zette op 5 juni 1873 de eerste Brits-Indische immigranten voet aan wal in Suriname. Zij kwamen met het zeilschip de 'Lalla Rookh' (letterlijk: Roze wang), met aan boord 399 mensen. In Nederland is de eerste zelforganisatie van Hindoestanen heel toepasselijk genoemd naar dit zeilschip. Tussen 1873 en 1916 kwamen ongeveer 34.000 Hindoestanen naar Suriname, waarvan ongeveer elf duizend weer terugkeerden naar India. Na de afschaffing van de slavernij was er namelijk een grote behoefte aan arbeidskrachten.

Het grootste gedeelte van de immigranten kwam als contractarbeider. Daarom wordt deze groep ook wel kantraki’s genoemd. De bedoeling was na een tijdelijk verblijf terug te keren naar het land van herkomst. Vaak waren het de negatieve omstandigheden in eigen land die de contractant in spé ertoe dreven in te gaan op de verhalen van de ronselaars. Het waren verpauperde boeren, landlozen, landarbeiders en mensen met familieproblemen die in Suriname een nieuw begin zagen. Een toekomst die begon met een schone lei in het ‘land van Shri Ram’. Zo werd Suriname namelijk gepresenteerd. Shri Ram is een incarnatie van God Vishnu, één van de Goddelijke principes van de drie-eenheid van het Hindoeïsme. Maar dat de ronselaars de situatie te rooskleurig deden voorkomen, zouden ze pas ontdekken wanneer het te laat zou zijn.

Vanuit de Surinaamse zijde (eigenlijk de Nederlandse, omdat Suriname in die tijd een kolonie was van Nederland) had het aantrekken van deze arbeiders een economische en een politieke dimensie. Economisch omdat men arbeidskrachten nodig had voor de plantages. Politiek omdat in juli 1873 het staatstoezicht op de slaven werd beëindigd en daarmee de afschaffing van de slavernij formeel een feit werd. De Brits-Indische contractarbeiders namen de taken over van de al tien jaar eerder vrij verklaarde creoolse slaven, die voor een groot deel naar de stad waren vertrokken.