Maandag 27 juli 2009

Door: Ratna Jainandunsing (Ratna is deze zomer een paar weken naar India om met weeskinderen te werken, ze houdt ons met haar blog op de hoogte van haar ervaringen )

Ik heb eindelijk een internet-cafe gevonden!!! Ik ben nu in Hyderabad en het is hier avond! Het is echt super warm hier, niet normaal!
Anyway, het is pas de eerste keer dat ik schrijf nu ik in India ben, dus even een korte update...

We kwamen zaterdagavond aan in Mumbai, het was heel erg warm! Ivm varkensgriep was er zware controle bij het vliegveld in Mumbai! We werden opgepikt door iemand van het weeshuis en gingen meteen naar onze slaapplekken toe want het was al laat. We kwamen bij een groot en mooi gebouw. Daar werd ook les gegeven aan de kinderen. Raar genoeg, verbleven de kids hier niet, wat ik heel vreemd vond, want het was wel heel groot allemaal. Bleek dat alleen de docenten en gasten daar verbleven. Ook was er een grote kerk (waar ik heel vaak erg vroeg van wakker werd).

Dag erna gingen we al meteen naar de kinderen, ik was super benieuwd!! Eenmaal aangekomen bij de plek waar de kids verbleven schrok ik een beetje, het zag er helemaal niet zo mooi uit als het gebouw met de kerk waar wij verbleven. Er waren ongeveer 100 kinderen. Ik heb gevraagd waarom ze hier verbleven en niet in dat andere gebouw. Maar ze waren er kort over; omdat dat andere gebouw meer een school was met andere doeleinden.

Enfin, ik probeerde me meer op de kids te richten. Velen hadden geen schoenen, niet echt mooie kleren vaak ook vuil , hoewel ze wel elke dag douchten. Maar ze waren zoooo lief!!! En ze waren erg blij met onze komst!!

Ik begon meteen een beetje Hindi te praten met ze, en ze waren blij dat er van al die bezoekers eindelijk eentje Hindi kon haha! (ikke happy ofcourse!!)! Nu konden ze eindenlijk meer vertellen dan hallo en how are you.. Ook vonden ze mijn naam makkelijk in vergelijking met de rest van onze groep (allemaal Hollandse namen).

Zo vertelde een jongetje van 4 mij dat hij er pas 2 weken was. Zijn ouders hadden altijd ruzie, ze sloegen hem, en op een gegeven moment kon hij er niet tegen, en is hij weggegaan. Hij heeft ook op straat geslapen, en de politie-mensen waren ook niet al te aardig..

Maar al gauw werd hij geholpen door Don Bosco (organisatie waarmee ik reis). En zo kregen ze onderdak, veiligheid, eten en scholing.. Zo kreeg ik vele verhalen van andere kinderen te horen. We gingen ook samen eten met de kinderen op de grond en op de stenen vloer, met je rechterhand (en ik ben links...). De kinderen waren zo lief, ze wilden echt dat je van hun bord at, en ze wilden ook steeds met je spelen.

Ze hadden ook leuke optredens gegeven, ze kunnen kei-goed dansen en zijn die-hard fan van Michael Jackson. Alleen toen ik naar hun slaapruimte kwam, zag ik dat ze op de grond sliepen in een zaal, op rieten matjes, met een dekentje... Ik weet nu al waar een deel van het geld naartoe moet gaan.

Ook hebben ze geen behoorlijke kleren, ze hebben elke dag dezelfde kleren aan. Ze zijn echt ongelooflijk arm. Het zijn kinderen die net van de straat zijn gekomen, op straat hebben gewoond, en dat merk je.

Goed van het weeshuis vond ik dat ze discipline, ' manieren' aangeleerd kregen en regelmaat. Op regelmatige tijden eten en ook gebedje doen viel me op. Gebedje was op zich christelijk, terwijl er voornamelijk Hindoe en Moslim kids aanwezig waren, maar ze konden gewoon zichzelf blijven. Ze werden verder niet bekeerd ofzo (just voor de geruststelling). Als je met ze sprak zeiden ze ook gewoon dat ze alle geloven als 1 zagen en zichzelf konden blijven.. Ikzelf ben helemaal niet van dat religie-gedoe, ik vind dat je dan maar niks moet doen en een ieder in zijn waarde moet laten, of je nu wel of niet gelooft.

Ieder geval, ik heb veel met de kids gespeeld, gedanst, gegeten, hun schoolboeken doorgenomen, gevoetbald en vooral met ze gesproken en ze aandacht gegeven. Er waren zoveel kleintjes bij... En ze leken erg vrolijk met ons. Maar als je hun verhaaltjes hoorde, van hoever ze wel niet kwamen, wat ze allemaal meegemaakt hadden, dan wist je hoe alleen ze waren en hoe ellendig ze zich voelden. Heb dan ook veel geknuffeld (alleen bij de kleine kindjes... bij de grote jongens kan niet hier).

Anyway, we zijn gister aangekomen in Hyderabad met nieuwe kindjes na een treinreis van 18 uur. Was wel spannend, want we moesten zouden dan komen en binnen te springen en je spullen mee te nemen ofzo.. Maar we survived!!

Volgende keer meer over Hyderabad ...


>> Reageer